>>>

[more]

Dzień 8

Etap 6

21 sierpień 2018, wtorek

Lærdal /przy fiordzie Værdalsfjorden/ – Skjervheim /przy jeziorze Myrkdalsvatnet/

ŚWIETLIKI – „NIEBIESKIE SŁOŃCE”

(Lærdal – Aurland – Flåm – Gudvangen – Brekke – Skjervheim)

53,3 km

(łącznie 517,6 km)

meta godzina 17:20

czas jazdy optymalny 3:50 h

czas etapu 8:25 h

średnia prędkość 13,9 km/h

prędkość max 57,36 km/h

suma podjazdów 799 m

wysokość max 400 m n.p.m.

wysokość min 1 m n.p.m.

wysokość start/meta 1/242 m n.p.m.

różnica wysokości 399 m

podjazd max 26%!

zjazd max 16%

temperatura rano 14°C

temperatura min 12°C

temperatura max 16°C

Najbardziej popieprzony dzień tej wyprawy. Kiedy startuję z kempingu w Lærdal mam dwie ewentualności trasy – albo jadę przez 24-kilometrowy tunel albo wysokogórską trasą Erdalen. Mam już w nogach trochę podjazdów w Norwegii, a górska trasa wiedzie aż na 1400 metrów nad poziomem morza (nie mam dziś na to zapału), więc decyzja – jadę do tunelu.
Przed wjazdem do niego ustawiam się tradycyjnie na stopa, no bo zakaz dla rowerów. No i stoję, stoję,  stoję…
Już południe, ja stoję nadal, jest piękna słoneczna pogoda, a ja jak na złość tkwię w miejscu. Zmieniam plan. Przenoszę się na przystanek kilkaset metrów poniżej, bo za pół godziny leci autobus do Bergen.
Kiedy do niego wsiadam, podejmuję szybką decyzję – jadę od razu do Gudvangen. Będą tego plusy i minusy. Plusy: pokonuję za jednym zamachem trzy nieprzejezdne dla rowerów tunele (24-, 5- i 12-kilometrowy), przemierzam 53 km trasy do Ålesund i jestem bliżej mety, mam już wszystkie nieprzejezdne tunele z głowy aż do końca wyprawy. Minusy: świadomość, że w tym wszystkim nie chodzi o jazdę autobusem, omijam takie fantastyczne miejsca jak Aurland i Flåm (zdjęcia mogę robić jedynie przez szybę). Poszedłem na kompromis i mimo wszystko nie żałuję. Miałem jechać jedynie do Flåm i nazajutrz znów pół dnia stać na stopa lub bulić za autobus? Elegancko jest. I już.
Wysiadam za tunelami i mogę sobie spokojnie podążać dalej, choć już czternasta godzina. Po niedługiej jeździe trafiam na sugestię na znaku drogowym, aby nie jechać kolejnym tunelem (choć nie ma zakazu), tylko alternatywną lokalną dróżką pieszo-rowerową. Tak czynię. A tu makabra. Dwukilometrowa serpentyna w górę o nachyleniu od 15- do 24 procent! Trzeba pchać rower. Wdrapuję się na górę trzysta metrów wyżej, po drodze mając oczywiście przepiękne panoramy, i dojeżdżam znów do głównej drogi. Skręcam na zachód, wjeżdżam w kolejny tunel, pędzę w nim przez sześć kilometrów w dół i… wyjeżdżam w tym samym miejscu, w którym byłem przed godziną, czyli na rozjeździe „tunel/lokalna”! Jestem bliski załamania. Ale to tylko moment. Już po chwili z powrotem z zaciśniętymi zębami cisnę do góry, tym razem nie lokalną szaloną serpentyną, ale długim tunelem o nachyleniu pięć procent. Kiedy docieram na górę jestem mokry i wykończony jak szmata.
Dalej już tylko spokojna, niedługa trasa do kempingu w Skjervheim, ze śliczną trawką, malowniczym  otoczeniem i pralką za dziesięć koron, z której nie omieszkam skorzystać.
Dziś pękło pół tysiąca kilometrów, co oznacza, że jestem już za połową trasy. Zajęło mi to sześć dni, a mam jeszcze siedem. I przypuszczalnie będę miał jeszcze dzień, może dwa zapasu w Ålesund.

PRZED DWUDZIESTOCZTEROKILOMETROWYM DYLEMATEM

FOTKA CYKNIĘTA NA PRZYSTANKU.  ŁADNIE OBRAZUJE PRZEJAZD AUTOBUSU Z LÆRDAL DO GUDVANGEN I PRZEBYCIE TRZECH NIEROWEROWYCH TUNELI

 OD TEGO MOMENTU ZDJĘCIA ROBIĘ Z AUTOBUSU.  AURLAND

AURLANDSFJORDEN

FLÅM

GUDVANGEN.  OD TEGO MOMENTU WRACAM NA ROWER

NÆRØYDALEN.  POCZĄTEK MAKABRYCZNEGO PODJAZDU

DWADZIEŚCIA CZTERY PROCENTY

JEZIORO OPPHEIMSVATNET, A W TLE KOLEJNE GÓRY

TAKIE TUNELE LUBIĘ – CHODNIK NA WYSOKIM KRAWĘŻNIKU (MOŻNA NIM SWOBODNIE JECHAĆ) I OŚWIETLENIE

JEZIORO MYRKDALSVATET

 A TU JUŻ MÓJ KEMPING W DOLINIE RZEKI W SKJERVHEIM

>>>

[more]

Dzień 7

Etap 5

20 sierpień 2018, poniedziałek

Krossbu /w górach Jotunheimen/ – Lærdal /przy fiordzie Værdalsfjorden/

LISA GERRARD – „TOO FAR GONE”

DO OBRAZKÓW TEGO DNIA PASUJE ZNAKOMICIE.

(Krossbu – Turtargø – Åsete – Øvre Årdal – Årdalstangen – Lærdal)

93,5 km

(łącznie 464,3 km)

meta godzina 18:10

czas jazdy optymalny 6:33 h

czas etapu 10:10 h

średnia prędkość 14,3 km/h

prędkość max 64,21 km/h

suma podjazdów 1.431 m

wysokość max 1.437 m n.p.m.

wysokość min 1 m n.p.m.

wysokość start/meta 1.269/1 m n.p.m.

różnica wysokości 1.436 m

podjazd max 15%

zjazd max 15%

temperatura rano 3°C

temperatura min 2°C

temperatura max 14°C

Totalne szaleństwo i hardcore. Co ja, kurwa, tu robię to nie wiem.
W nocy jest tak zimno, że zamykam się cały w śpiworze razem z głową i zaciskam ściągacz do końca. Przez dłuższy czas jest ciepło dzięki oddechowi, ale w pewnym momencie zaczynam zdawać sobie sprawę, że mam mokre ciuchy. Trzeba było wystawić chociaż nos, a tak: zawilgociłem wszystko parą i pozostała mi gimnastyka co kilka minut. W namiocie sześć stopni. Nie chce mi się sprawdzać ile jest na zewnątrz. Dodatkowy efekt robi fakt, że śpię na lodowcu.
Rankiem wyskakuję na jednym oddechu i zwijam majdan. Temperatura trzy stopnie o ósmej. Nie pada. Lekko wieje. Ale jest tak zimno… A ja nawet nie zdaję sobie sprawy z tego co mnie jeszcze czeka.
Od pola namiotowego dalszy podjazd w góry Jotunheimen, aż do wysokości ponad tysiąc czterysta metrów nad poziomem morza, a tu jedynie dwa stopnie celsjusza! I tak przez kilka godzin – podjazd, zjazd, podjazd, zjazd pasmem Dachu Skandynawii.
To nie koniec. Na przełęczy Tortargø skręcam w wąską prywatną drogę biegnącą znów wysoko w góry,  tym razem w masyw Hurrungane. Nadal strasznie zimno, a wilgotna wszystko przemaczająca mgła potęguje chłód. Nie mam czapki, tylko pelerynkowy kaptur pod kaskiem. Nie mam rękawic, jedynie bezpalcówki. Nie mam kominiarki. A na stopach jedynie sandały. Wieje, jest do południa dwa stopnie i poza nieludzkimi widokami jest nieludzka chujnia.
Kiedy myślę, że już, tuż, tuż został mi tylko zjazd do Øvre Årdal, po dwustu metrach zjazdu ponowna wspinaczka dwieście metrów w śniegi.
Wreszcie zjazd do fiordu – nieustanna dziewięcioprocentówka w dół z tysiąca trzystu metrów do zera. Zjeżdżając tak drżę i taki jestem skostniały, że nawet nie wiem czy trzymam kierownicę czy sama się trzyma dłoni. Pod koniec pędu wlatuję w deszcz i czternaście stopni celsjusza.
W samym miasteczku świeci słoneczko i jest bezwietrznie, ale ja jeszcze długo pozostaję ubrany we wszystko i zmarznięty. Aby się rozgrzać zachodzę do pizzerii i zamawiam najtańszą. Za około czterdzieści złotych dostaję olbrzymią pyszną margeritę i ku zdumieniu kelnerki pożeram ją w trzy minuty.
Teraz już tylko 35-kilowetrowy spacerek wzdłuż fiordowego jeziora do kempingu w Lærdal? Nic bardziej mylnego. Co prawda szosa biegnie obok wody, ale góra-dół-góra-dół, poza tym siąpi znów deszcz i wieje w twarz. No i te tunele. Przejeżdżam siedem z nich i normalnie włos się jeży – brak pobocza, zakrętasy i ryk silników ciężarówek.
Po dotarciu do ósmego tunelu następuje to co przeczuwałem – zakaz wjazdu dla rowerów. Cóż. Będę łapał stopa, no bo nie przejadę 6,6-kilometrową jamą z sześcioprocentowym podjazdem na całości. Zresztą „oko” czuwa przy wjeździe, a dwa tysiaki na drodze też nie leżą.
Stoję z godzinę i nic. Nikt nie staje, choć sporo kierowców kamperów wymownie rozkłada ręce, jakby chcieli, ale nie mogli. No właśnie. Przecież tu ciągła linia na poboczu, a nad głową kamera. Nikt tu nie stanie. No to zjeżdżam dwa kilometry niżej do przystani promowej i… zatrzymuje się pierwsze auto zjeżdżające z promu. Ledwo zdążyłem pozdejmować sakwy, nawet jeszcze nie wyciągnąłem kciuka, a tu cmyk, staje ciężarówka. Tir z pustą paką. I jedziemy. „-Łe-du-ju-from” – mówi. „-From-poł-land” – odpowiadam. A on: „-Gadasz…?”. Masakra, gostek z Polski na tirze mnie zabrał. I to skąd? Ze Ścinawy! Piętnaście kilometrów ode mnie. Szkoda żeśmy tylko sześć minut gadali, bo tyle trwała jazda.
A wysiadam przy samym kempingu w Lærdalsøyri po drugiej stronie tunelu.

RANKIEM OKAZUJE SIĘ, ŻE NIE BYŁEM TU SAM

NIEZWYKŁY MAJESTATYCZNY PEJZAŻ JOTUNHEIMEN

TYLKO NIE TRACIĆ WIARY…

NA DALEKIM PLANIE WIDAĆ MOST, DO KTÓREGO CISNĘ

KARETKA POGOTOWIA W AKCJI.

PRZEDE MNĄ WYBAWIENIE – MIASTECZKO ØVRE ÅRDAL I FIORD ÅRDALSFJORDUR

O, I TU SOBIE ODSAPNĘ

>>>

[more]

Dzień 6

Etap 4

19 sierpień 2018, niedziela

Nysætre /w górach Reinheimen/ – Krossbu /w górach Jotunheimen/

ŚWIETLIKI – „INCIPIT”

(Nysætre – Bismo – Lom – Galdesanden – Bøvertun – Krossbu)

103,0 km

(łącznie 370,8 km)

start godzina 9:05

meta godzina 18:20

czas jazdy optymalny 6:39 h

czas etapu 9:15 h

średnia prędkość 15,5 km/h

prędkość max 56,64 km/h

suma podjazdów 1.452 m

wysokość max 1.269 m n.p.m.

wysokość min 363 m n.p.m.

wysokość start/meta 752/1.269 m n.p.m.

różnica wysokości 906 m

podjazd max 12%

zjazd max 12%

temperatura rano 9°C

temperatura min 7°C

temperatura max 15°C

W końcu dzień bez deszczu (choć nie cały). Ale za to nadal zimno. Przez chwilę, gdy wychodzi słońce, pojawia się piętnaście stopni, jednak ogólnie zdecydowanie poniżej dziesięciu!
 Połowę etapu cisnę w dół do malowniczej miejscowości Lom, która stanowi węzeł tras nr 15 i nr 55. W niej, o dziwo, otwarte sklepy spożywcze (w niedzielę w Norwegii?). Kupuję półkilową (tyle ma faktycznie) drożdżówkę i colę. A na stacji benzynowej za dwadzieścia koron hot-doga w dmuchanej bułce bez niczego, tak, bez niczego – sucha bułka i ciepła parówka. Na moje zdziwione spojrzenie pan wskazał półeczkę z sosami z cyklu „1001 smaków”. Porażka. Obok w sklepie paczka ośmiu parówek w tej samej cenie. Wiem, mogłem sobie ugotować, ale ja chciałem sobie zjeść fajnego hotdożka.
 Od Lom zaczynam mozolną i długą wspinaczkę drogą Sognefjell. Nazywana Drogą Przez Dach Norwegii, jest najwyżej położonym szlakiem drogowym w Skandynawii, wspinającym się na 1.434 m n.p.m. Ja docieram dziś do 1.269 m n.p.m., gdzie będę spał w namiocie przy schronisku górskim. Cena za namiot to sto koron, więc nie ma tragedii. Tylko ta temperatura (siedem stopni) i ten wiatr. Dookoła same skały i wodospady. Namiot rozbijam nad jakimś jeziorkiem lodowcowym. Mam nadzieję, że mnie w nocy nie zaleje, gdyby zaczęło padać, i że nie zamarznę. Ubieram na siebie wszystko co mam, bo przypuszczam, że może być koło… zera!

MARSMELLOWSY DLA TRZÓDKI

SZALONA RZEKA W CENTRUM MIASTA LOM

XII-WIECZNA ŚWIĄTYNIA TYPU STAVKIRKE W LOM.  JEST JEDNĄ Z NIELICZNYCH W NORWEGII, W KTÓRYCH ZDOBIENIA W KSZTAŁCIE GŁÓW SMOKÓW DOTRWAŁY DO DZIŚ

ŚNIADANKO

NOCLEG NA PŁYCIE LODOWCA.  PODŁOŻE Z DALEKA WYGLĄDAŁO JAK MOKRADŁO, Z BLISKA PRZECIWNIE – WE MCHU WIDAĆ KRYSZTAŁKI LODU.  CO CIEKAWE, TO MIEJSCE JEST OFICJALNYM POLEM NAMIOTOWYM, ZA KTÓRE MUSIAŁEM ZAPŁACIĆ W POBLISKIM SCHRONISKU

>>>

[more]

Dzień 5

Etap 3

18 sierpień 2018, sobota

Eidsdalen /nad fiordem Norddalsfjorden/ – Nysætre /w górach Reinheimen/

DAS MOON – „RAIN”

(Eidsdalen – Grande – Geiranger – Flydal – Djupvasshytta – Nysætre)

70,7 km

(łącznie 267,8 km)

Dzisiejszy dzień to prawdziwa, najlepiej jak tylko można urealniona ucieczka z zesłania na daleką Syberię. Czegoś takiego jeszcze nie przeżyłem na żadnej wyprawie, a piszę to skonany jak zesłaniec. Przez większość dnia, a ściślej rzecz biorąc od wjechania w góry, tempertura sześć, siedem stopni! Do tego ulewa przez cały dzień od nocy do teraz (godzina dwudziesta). I wiatr nie do przezwyciężenia targający ponczem jak porwaną chorągwią, wiejący wprost na mnie z przodu. Do tego najpierw sześciusetmetrowy podjazd (i zjazd) do Geirangerfjordu, a następnie koszmarny podjazd z zerowego punktu nad poziomem morza do ponad tysiąca do jeziora Djupvanet (piekielna Droga Orłów). Płakałem na tym odcinku i tęskniłem za domem i rodziną. Z wysiłku, z paraliżującego zimna, z lęku: „a co, jak nie podjadę…?”. Już wiem dlaczego nie napotkałem przez wszystkie cztery dni żadnego sakwiarza, żadnego. Czy to jest kraj dla sakwiarzy? Poczekam z oceną na koniec.
Dzisiaj krajobrazy przecudowne, nierealne, jak ze snów. Nie byłem w stanie robić zdjęć nie tylko dlatego, że z wrażenia zapominałem, ale przede wszystkim nie miałem jak… Skostniałymi, nie czującymi palcami i dygoczącymi dłońmi? Zaparowanym z zewnątrz i od wewnątrz obiektywem? Kilka zrobiłem jakoś, inne zamieszczę być może na blogu na zasadzie zapożyczenia za zgodą i linkiem.
Nawet wysokościomierz zwariował i pokazywał raz dwunastoprocentowy zjazd, raz sześdziesięcioośmioprocentowy   podjazd na podobnie stromym odcinku i tak w kółko. Poprawnie jedynie sumował metry i tyle dobrze, bo wiedziałem ile jeszcze mam do pokonania przewyższenia.
Nie mam dziś weny na filozofie, może popiszę coś w domu… Mam teraz ochotę na czterdziestoośmiogodzinny sen.

GEIRANGERFJORD.  JEST NA TYLE GŁĘBOKI, ŻE MOGĄ DO NIEGO WPŁYWAĆ PEŁNOMORSKIE STATKI.

TRUDNO SOBIE WYOBRAZIĆ, ŻE WZDŁUŻ ŚCIAN FIORDU NA WĄSKICH WYSTĘPACH JESZCZE PRZED WOJNĄ W ODIZOLOWANYCH OD ŚWIATA FARMACH MIESZKALI LUDZIE.  DO DZIŚ KRĄŻĄ OPOWIEŚCI O DZIECIACH PRZYWIĄZYWANYCH DO PALIKÓW W FARMIE SKAGEFLA, ABY PODCZAS ZABAWY NIE SPADŁY Z URWISKA, ORAZ O FARMERACH BLOKUJĄCYCH GŁAZAMI ŚCIEŻKI, BY UNIEMOŻLIWIĆ PRZEJŚCIE POBORCOM PODATKOWYM.  OSTATNI MIESZKAŃCY WYPROWDZILI SIĘ STĄD DOPIERO W 1961 ROKU.

WRAZ Z DOTARCIEM W OKOLICE LODOWCÓW SPADŁA TEMPERATURA ODCZUWALNA.  BRRR… ALE ZA TO JAKIE WIDOKI.

KASKADY NA RZECE ODDA

STYRANY UŚMIECH

>>>

[more]

Dzień 4

Etap 2

17 sierpień 2018, piątek

Reistad /nad fiordem Romsdalfjorden/ – Eidsdalen /nad fiordem Norddalsfjorden/

ESBEN AND THE WITCH – „SMASHED TO PIECES IN THE STILL OF THE NIGHT”

(Reistad – Innfjorden – Åndalesnes – Alstad – Valdall – Eidsdalen)

95,5 km

(łącznie 197,1 km)

start godzina 8:25

meta godzina 17:30

czas jazdy optymalny 6:08 h

czas etapu 9:05 h

średnia prędkość 15,5 km/h

prędkość max 55,34 km/h

suma podjazdów 1.559 m

wysokość max 895 m n.p.m.

wysokość min 3 m n.p.m.

wysokość start/meta 25/133 m n.p.m.

różnica wysokości 892 m

podjazd max 18%

zjazd max 20%

temperatura rano 12°C

temperatura min 12°C

temperatura max 16°C

Po dwóch dobach nieustannego deszczu w końcu przestało padać. Za to zaczęło wiać. A i przelotne deszczyki też popadują. Do południa zimno, jedyne dwanaście stopni. Po przyjeździe z tropikalnej Polski z ponad trzydziestostopniowymi upałami to jest nawet przyjemne. Zdecydowanie jest czym oddychać. Odpowiednia odzież termoizolacyjna, niezbyt długie postoje i nie ma problemu. (W tamtym momencie nie wiedziałem jeszcze nawet o czym mówię.)
 Tunele rozpoczęły się! Kilka już minąłem, jeden 2,6-kilometrowy miał nawet dość szeroki chodnik techniczny na dwudziestocentymetrowym murku, którym (dla bezpieczeństwa) nawet dało się jechac rowerem.
 Tuż przed Åndalesnes i poprzedzającym go 6,7-kilometrowym tunelem zatrzymuję się na chwilę widząc na mapie oraz przed sobą alternatywną trasę. Decyduje się na objazd, bo w tunelu nie ma pobocza. Nagle z tafli fiordu z motorówki zaczynają do mnie machać dwaj kolesie i podpływają do brzegu. „Nie jedź tędy – to ślepa droga. Nie jedź tunelem – to niebezpieczne. Wsiadaj do łodzi, popłyniemy do portu w Åndalesnes.” Dlaczego nie wsiadłem? To byłoby niezapomniane. Więc czemu nie wsiadłem? Może nie chciałem się komuś narzucać, może nie chciałem załadowywać tej małej łajbki z silnikiem całym tym moim klamoctwem z obawy, że coś wypadnie do wody. Wszystko to głupota. Trzeba było się ładować. A tak… pojechałem tym tunelem, który nie miał końca, a spaliny to już nosem wypuszczałem.
 Droga Troli, Trollstigen – nikt normalny tu się nie wypuszcza na rowerze. Makabryczny podjazd Drabiną Troli wąską szosą o nachyleniu dwunastu procent od wysokości niemal zerowej do ponad osiemset pięćdziesiąt metrów nad poziomem morza faktycznie przypomina wspinaczkę po dziewięciusetmetrowej drabinie. Przez środek biegnie wspaniały wodospad Stigfossen spadający z wysokości stu osiemdziesięciu metrów. Po przeciwległej stronie zbocza i drogi Troli wspaniałe szczyty górskie – Dronningen (Królowa), Kongen (Król) i Bispen (Biskup) – wszystkie tysiącsześćsetniki. O tym, że należy uważać na trole ostrzega znak drogowy, ponoć jedyny tego rodzaju w Norwegii.
 Z przełęczy Trollstigen długi, niezbyt stromy zjazd doliną Valldalen aż do poziomu morza. Zjazd na tyle długaśny, że po drodze zamarzam na kość, nie musząc prawie pedałować przez ponad godzinę przy czternastu stopniach celsjusza.
 Na dole moja pierwsza przeprawa promowa. Myślałem że zapłacę jak za norweskie zboże, a tu tymczasem nikt do mnie nie podszedł z kasą fiskalną kiedy zajęty byłem podziwianiem krajobrazów podczas czterokilometrowej przeprawy przez Norddalsfjorden.
 Dziś zasłużyłem sobie na odpoczynek na kempingu z ciepłym prysznicem. Poza tym wydałem tylko kilka koron, więc zmieszczę się w budżecie.
 Na kolację makaron wstążki z sosem grzybowym z torebki i z suszoną wołowiną plus barszczyk gorący kubek. Na deser suszone morele i nutella.
 Dwudziesta pięćdziesiąt, idę spać. Trzyba się zregenerować, a tu dopiero piętnaście procent trasy.

>>>

[more]

Dzień 1

Prolog cz.1

14 sierpień 2018, wtorek

Lubin – Gdańsk

(autem)

Wyprawa numer 10. Dziesięć…

 No właściwie to 8. No bo dwie to takie – jak mawia czasem Witek o swoim obiedzie – oszukane pierogi (farsz na ruskie plus makaron / cycle bieszczadzkie plus cycle beskidzkie z 15- i 17-go roku).

N o r w e g i a.

Plan jest taki:

14.VIII – przejazd autem z Lubina do Gdańska ze spakowanym w kartonik rowerkiem

15.VIII – przelot samolotem z Gdańska do Ålesund

16-27.VIII – wyprawa rowerowa

28.VIII – wyprawa piesza

29.VIII – przelot samolotem z Ålesund do Gdańska + powrót nocą autem z Gdańska do Lubina

_________________________________________________________________

Łącznie 16 dni

(z czego 13 dni na jazdę oraz wędrówkę)

 OK. No to jedziemy.

 Czyli najpierw do Gdańska… Nie wiem co mnie naszło, żeby wybierać trasę S3 plus S6 przez Gorzów Wielkopolski, Szczecin i Koszalin. ponad dziesięć godzin i 640 km jazdy przez korki, objazdy i ruch wahadłowy prawie na całej es-szóstce i na stu kilometrach es-trójki. Będę wracał przez Toruń i Gniezno, nie ma bata.

 Nocleg przed odlotem w Hostelu Lotniskowym przy Spadochroniarzy. Nie polecam. Na miejscu właściciela wstydziłbym się brać za coś takiego kasę jakąkolwiek, a co dopiero dziewięćdziesiąt złotych. Prowizorka, brud, ciasnota, wszechobecny zapach stęchlizny i toaleta niczym wychodek i jedna wspólna dla całego piętra. Trzeba było dorzucić parę złotych za coś normalnego, nie przypominającego wczasów blaszano-kontenerowych w Republice Naddniestrzańskiej.

 Pod wieczór trochę już zgłodniałem, ale nie ma w okolicy żadnego baru. Zastało mi parę czerstwawych kanapek z trasy, więc zjadam na kolację. Jest ponuro. Ponuro na dworze (deszcz) i w ogóle ponuro. Jakieś niepokojące echa z sąsiednich pokoi. Sinusoida szumów dobiegających z lotniska. Dla kurażu wypijam jakieś piwo, które profilaktycznie kupiłem po drodze. Pomaga. Wycisza niepokój przed nieznanym. Jak kilka głębokich niespiesznych rozluźniających wdechów biegacza na linii startu.

 Będzie dobrze, Blarzyno – jakbym słyszał znany mi dobrze głos bliskiej osoby, dobiegający z pogranicza snu i rozmyślań.