Dzień 13 wyprawy – etap 13 jazdy

[more]

9 lipiec 2009, czwartek

Płociczno – Studzianki

(Płociczno – Bryzgiel – Serski Las – Augustów – Lipsk – Dąbrowa Białostocka – Sokółka – Czarna Białostocka – Studzianki)

151 km

Od samego rana objeżdżam Wigierski Park Narodowy i jezioro Wigry. Widoki nie do opisania. W miejscowości Tartak jest maleńka stacyjka kolei wąskotorowej, skąd trzy razy w ciągu dnia rusza ciuchcia, którą można objechać okolice rezerwatu.

 Dalej jadę Puszczą Augustowską – tylko bory, jeziora, bory, jeziora. I jezioro Sajno, na którym widzę fale większe niż na tegorocznym morzu.

 Augustów i promenada wzdłóż Kanału Augustowskiego – wieczorem mogło by tu być bardzo romantycznie. Miasto otoczone jest siedmioma jeziorami, to też rewelacja: Rospuda, Necko, Sajno, Kolno, Studzieniczne, Białe i Augustowskie – siedem 🙂

 W kierunku Białegostoku nie dzieje się już nic. Wiele godzin jazdy przez ciągnący się w nieskończoność las – Puszcza Knyszyńska. I to w jej sercu, we wsi Studzianki, będę dziś spał na sianku w stodole.

KANAŁ AUGUSTOWSKI

 JEZIORO SAJNO

JEZIORO WIGRY

Dzień 12 wyprawy – etap 12 jazdy

[more]

8 lipiec 2009, środa

Boćwinka – Płociczno

(Boćwinka – Gołdap – Wiżajny – Jeleniewo – Suwałki – Płociczno)

112 km

Dzisiejszy etap zrobił na mnie największe wrażenie z wszystkich dotychczasowych. Okolice granicy polsko-litewskiej to prawdziwa poezja. Wzgórza, wzgórza, malownicze zielone wzgórza i liczne małe jeziorka jak perełki. Dźwięki wydawane przez kumaki, charakterystyczne metaliczne „u… u…”, koją jak szum morza pustej bałtyckiej plaży.

 Niedaleko wsi Stańczyki podziwiam 2 bliźniacze monumentalne mosty kolejowe, największe w Polsce. Są naprawdę wysokie!

 W Wiżajnach, siedząc wygodnie na ławie nad samym brzegiem jeziora Wiżajny, zajadam smakowitą regionalną potrawę – kartacze, popijając piwem rodzimej produkcji (a jaka cena: 3 zł za 0,5 l kufel przepysznego świeżutkiego browarka!).

 Chętnie bym tu został na dłużej… napawając się krajobrazem, odgłosami przyrody i racząc się litewską kuchnią.

 Na koniec dnia złapałem kapcia i dotarłem do pierwszego lepszego pensjonatu. Luksusy! Mam apartament z salonem z kominkiem, własną kuchnią i łazienką. Raz się  żyje 😉

 MOSTY KOŁO STAŃCZYKÓW

JEZIORO WIGRY

Dzień 11 wyprawy – etap 11 jazdy

[more]

7 lipiec 2009, wtorek

Salpik – Boćwinka

(Salpik – Knis – Ryn – Giżycko – Świdry – Pozezdrze – Harsz – Sztynort – Węgorzewo – Banie Mazurskie – Boćwinka)

114 km

Jest wieczór. Siedzę w namiocie. Straszliwie leje i walą błyskawice. Namiot przemaka i podstawiam co się da pod lodowate strugi, żeby mnie nie zalało. Prawdziwe oberwanie chmury. Mam ochotę wsiąść rano w pociąg i do domu.

 Dzisiaj od rana mam niefart. Najpierw złapałem gumę, później urwałem stopkę – drogi w tym rejonie to same dziury na pół koła. Jeżeli chodzi o jedzenie, czyli bary, to ceny żenująco wysokie, a smak – pies pogardzi. Na koniec dnia złapała mnie burza, przemokłem do suchej nitki. Musiałem ewakuować się na jakieś podwórko, gdzie w pośpiechu zacząłem rozbijać namiot, kiedy lunęła ściana wody. Schowałem się na ganku. Nawałnica przewróciła rower, wygięła bagażniki i zalała całe wnętrze namiotu, nie całkiem jeszcze rozłożonego. Jak na chwilę osłabł deszcz, jakoś doprowadziłem wszystko w miarę do ładu i teraz siedzę i czekam, co będzie dalej, bo leje potwornie. Dlaczego to dzisiaj nie mam kwatery…

 Ale wszystko, wszystko to wynagrodziły mi przepiękne, przepiękne krajobrazy mazurskie, jezioro Ołów, Niegocin, Harsz, Dargin, Mamry. Szczególnie zakątek nad jez. Dargin, między miejscowościami Harsz a Sztynort Duży – jak w bajce.

Dzień 10 wyprawy – etap 10 jazdy

[more]

6 lipiec 2009, poniedziałek

Orneta – Salpik

(Orneta – Lidzbark Warmiński – Bartoszyce – Łankiejmy – Kętrzyn – Wajsznory – Nakomiady – Salpik)

138 km

Całą dzisiejszą trasę jadę najlepszymi drogami jak do tej pory, wszędzie nowiutki, gładziutki asfalcik, no wszędzie, aż chce się jechać, rower prawie sam sunie, słychać tylko jak przyjemnie buczą opony. No i mały ruch na drogach. Szkoda tylko,  że od 50-ego kilometra zaczęło padać i tak już do końca etapu.

 W Lidzbarku Warmińskim podziwiam potężny gotycki zamek, prawdziwe cudo. Tylko sobie wygodnie usiąść i napawać wzrok.

 Od Lidzbarka jadę ostrym tempem, bo po pierwsze pada deszcz, po drugie dobry asfalt, po trzecie jestem głodny, szukam baru, a tu nic i nic i nic…

 No dobra, dziś nie będzie ciepłego obiadu. Kupuję w pierwszej wiosce kawał kiełbasy, chleb, czekoladę i wódkę, chowam się przed deszczem pod wiatą autobusową i krzepię swoje ciało i duszę.

 Śpię w pensjonaciku w maleńkiej wiosce o nazwie Salpik, która początkowo skojarzyła mi się z żydami, ale po usłyszeniu najniższej jak do tej pory ceny pokoju stwierdziłem, że to złe skojarzenie 😉

ZAMEK BISKUPÓW WARMIŃSKICH

LIDZBARK WARMIŃSKI

OKOLICE KĘTRZYN – WAJSZNORY