>>>

[more]

20 czerwiec, czwartek

Grenada

(La Zubia – Grenada – Alhambra – Grenada – La Zubia)

24 km (tylko rower)

ANDALUZJA 24 km

czas jazdy 2:08

średnia prędkość 11,3 km/h

prędkość max. 31 km/h

przewyższenie 245 m

wysokość max. 783 m n.p.m.

wysokość min. 660 m n.p.m.

podjazd max. 14 %

zjazd max. 10 % 

temp. max 35°C

temp. rano 20°C

„Ziemia, na której żyjemy, tak naprawdę stanowi jedno wielkie cmentarzysko tego, co kiedyś istniało. Miliardy miliardów istot ludzkich. Wszyscy są tu nadal. Bezustannie depczemy cmentarną ziemię, ale przecież ów wielki cmentarz, czyli Ziemia, jest przepiękny. Rosną na nim kwiaty, biegają po nim mrówki i słonie.(…) Jeżeli tak na to spojrzysz, stajesz się częścią wszystkiego. I może właśnie życie, ta siła, ta inteligencja, której możesz przyprawić brodę, by nazwać ją Bogiem, jest t ym, czego nasz rozum nie jest w stanie pojąć, i może jest to właśnie ten Najwyższy Umysł, który wszystko spaja.”

(Tiziano Terzani – „Koniec jest moim początkiem”)

 

Drugi dzień odpoczynku i zwiedzania Grenady. Dziś Alhambra, nowe miasto, przedmieścia.

 Pogoda jak wczoraj, ufff… Okazało się też, że do centrum miasta jest od kempingu 7 km, więc dzisiaj zwiedzanie z rowerem (na pusto, co za luksus). Oczywiście pałace Alhambry podziwiam pieszo, rower zostawiam na pięć godzin przypięty na zewnątrz, choć nie ma wyznaczonego w tym celu miejsca. Na szczęście nie wsiąkł.

 Brak mi odpowiednich słów, żeby oddać moje wrażenia z podziwiania Alhambry. Że to wszystko jeszcze stoi po tylu latach…? Od czasu mauretańskich Nasrydów. I to zbudowane głównie z drewna, gliny i cegły. Staram się wczuć w tamtą epokę, wyobrazić sobie, że jest XII, XIII wiek, że jestem na dworze cesarskim, ale… te 8 tysięcy zwiedzających, ten gwar, ten szelest aparatów fotograficznych, no i zwiedzanie na czas, tu 9°°, tam 10°°… Mam wrażenie, że zobaczyłem zaledwie namiastkę. No ale to co widziałem – rzeczywiście fascynujące, zmysłowe i romantyczne. Niesamowita, kunsztowna, ornamentalna sztukateria, wprawiająca w oniemienie i zachwyt. Rozczarowały mnie natomiast pałacowe ogrody Generalife, które wcale nie są serajem pełnym szemrzących strumyków i wodotrysków, wprawiającym w ochy i achy, jak zapewniała literatura. Takie sobie, w Książu ładniejsze, albo w Wojsławicach. No a Alcazaba w ruinie – tylko mury i dziedziniec do zwiedzenia. Reszta pod kloszem albo po prostu już nie istnieje.



PAŁĄCE NASRYDÓW.  MEXUAR.  SALA POSIEDZEŃ I SĄDÓW

 

PATIO DEL MEXUAR

 

 

SERAJ.  PATIO DE LOS ARRAYANES  (DZIEDZINIEC MIRTÓW)

 

 

HAREM.  PATIO DE LOS LEONES  (DZIEDZINIEC LWÓW)

 

 

 

 

 

OKIENKO HAREMU

 

 

HAREM.  DE LAS DOS HERMANAS  (SALA DWÓCH SIÓSTR).  SKLEPIENIE SKŁADAJĄCE SIĘ Z 5 TYSIĘCY KOMÓREK O WZORZE PLASTRA MIODU

 

DE LAS DOS HERMANAS.  GŁÓWNA KOMNATA ULUBIONEJ NAŁOŻNICY EMIRA.  ABU’L-HASAN ZAMORDOWAŁ 16 KSIĄŻĄT Z RODU ABENCERAGÓW, KIEDY JEDEN Z NICH ZAKOCHAŁ SIĘ W JEGO FAWORYCIE, ZORAJI

 

JARDINES DEL PARTAL

 

PALACIO DE CARLOS v

 

RZUT OKA NA ALCAZABĘ

 

 

GENERALIFE.  ESCALERA DEL AGUA.  SCHODY, KTÓRYCH PORĘCZAMI PŁYNĘŁA WODA

 

WIDOK Z ALHAMBRY NA GRENADĘ…

 

…ORAZ NA GÓRY SIERRA NEVADA

 

KATEDRA

 

ALCAZABA

 

 

W TLE SIERRA NEVADA

 

 

>>>

[more]

19 czerwiec, środa

Grenada

ANDALUZJA

„Zmienia się ekonomia, ludzie muszą pracować w przerażającym tempie, żyją w coraz mniejszych celach, coraz bardziej samotni i wyalienowani, odczłowieczeni i tak bardzo mało indywidualni. Stają się tylko rolami społecznymi, niczym więcej. „

(Tiziano Terzani – „Koniec jest moim początkiem”)

 

Odpoczynek i zwiedzanie Grenady. W planie na dziś Centro, dzielnice Albaicín i Sacromonte. Znów niemiłosierny upał. Nie zerkałem na rowerowy termometr, ale na pewno gdzieś w połowie między 30 a 40°C.

 Zaczynam od minusów, takich mikro minusików. Otóż, 1 – zgubiłem gdzieś swoją flażkę, prawdopodobnie gdzieś na wczorajszych ostrych zjazdach zdmuchnęło ją; 2 – posiałem gdzieś moje wypasione rękawiczki, na szczęście nie będą mi już specjalnie potrzebne na wyprawie, ale szkoda ich, tym bardziej, że miały napis Sierra Nevada, a jestem przecież w górach Sierra Nevada; 3 – wczoraj señor recepcjonista zachwalał, że mają wyjątkowo wyborne tapas w restauracji na kempingu (o, to świetnie), dzisiaj schodziłem nogi po Grenadzie, widziałem milion tapas, ale myślę sobie: nie, uraczę się już na miejscu na zwieńczenie dnia, a tu co?, zero tapas, tylko napitki, a tak supłałem te eurocenciki, żeby sobie na koniec nie żałować tych małych przysmaczków, ciekawe, do licha, o czym mówił ten señor… No dobra, nieważne, ugotuję sobie zupę z torebki, zjem z bagietką i też dobrze… ;-/

 No a teraz sama Grenada. Oczywiście zachwycająca, choć nie widziałem jeszcze pałaców Alhambry, ale te na deser, jutro. Najbardziej urzekające są dzielnice Albaicín i Sacromonte. Samo miasto można podzielić jakby na cztery obszary, każdy z innej bajki, ale każda ma coś w sobie.

 Pierwsza bajka. Centro. Taka nowoczesna, pełna alejek, promenad i barów tapas, wszystko bardzo schludne, eleganckie, pięknie oznakowane i opisane, chodniczki, tabliczki z nazwami ulic, latarenki, itd.

 Druga bajka. Barrio Albaicín. Urzekająca, starodawna, klimatowa. To najlepiej zachowana w Hiszpanii dzielnica z arabskiej epoki Nazari. Pozwala poczuć atmosferę z czasów, kiedy te tereny były pod panowaniem muzułmańskim. Charakterystyczna zabudowa, kamienne ulice, kuchnio-jadalnie przykryte składanymi daszkami na dachach domów (nie umiem tego należycie opisać, do tej pory nie byłbym w stanie nawet sobie czegoś takiego wyobrazić). Piękne. A na każdym kroku grajkowie gitanos z odwróconymi kapeluszami na chodniku przy nodze. Ale to nie razi, przeciwnie, grają pięknie, dynamicznie acz rzewnie, i co najważniejsze, bardzo wytrawnie. No przecież flamenco ma swoje korzenie właśnie tutaj, w Grenadzie, w dzielnicy Albaicín. Takie trio gitanos, grające na zwykłych „pudłach”, trącając struny, uderzając rytmicznie o pudło i intonując proste, zdawałoby się dadaistyczne śpiewki, potrafi przyprawić o dreszcze i wzruszenie co najmniej tak samo jak góralska kapela z polskich Tatr. Odlot. Po powrocie do domu zagłębię się w internecie w poszukiwaniu tych nut, no i przepisów na andaluzyjskie rarytasy, które będę próbował upitrasić.

 Trzecia bajka. Barrio Sacromonte. Zadziwiająca i tajemnicza dzielnica domów wykutych w skałach. Tylko drzwi, okno, a reszta ukryta gdzieś we wnętrzu, w jaskini. Tu mieszkają gitanos, którzy grają najrzewniejsze i najbardziej pełne ekspresji pieśni. Tutaj czas jakby zatrzymał się w miejscu. Tym bardziej, iż na przeciwległym wzgórzu leży Alhambra i mam wrażenie, że jest siódme, ósme stulecie, i tam żyje sobie kalif Muhammad I al-Ahmar, a tutaj ci sami gitanos.

 Czwartą bajkę, najpiękniejszą i najbardziej magiczną poznam dopiero jutro. To pałace i ogrody Alhambry, czyli najwspanialsze europejskie posiadłości mauretańskich Nassrydów jakie istnieją.

 No a ja już na kempingu. Nie będzie tapas, to idę sobie popływać w basenie, a potem pomyślę, czy gotować tą zupinę instant, czy gdzieś się jeszcze ruszyć… Mimo głodu czuję się niesamowicie zrelaksowany. Jednak przez jedną króciutką jak mrugnięcie powieki chwilę, jakoś tak potwornie przykro mi się zrobiło…



 

PLAZA PUERTA REAL

 

 

PLAZA BIB-RAMBLA

 

KATEDRA

 

PASEO

 

WIDOK NA MIASTO I GÓRY SIERRA NEVADA Z DZIELNICY ALBAYZÍN

 

 

ALHAMBRA – PAŁACE NASRYDÓW (WIDOK ZE SKWERU KOŚCIÓŁKA SAN NICOLAS)

 

ALHAMBRA – ALCAZABA

 

ZESPÓŁ PAŁACOWO-OGRODOWY ALHAMBRA W PEŁNEJ PANORAMIE

 

WĄZIUTKIE ULICZKI ALBAYZÍN

 

 

 

 

 

 

 

ALHAMBRA  (WIDOK Z DZIELNICY SACROMONTE)

 

SACROMONTE.  DOMY W SKAŁACH

 

 

 

KOLEJNE UJĘCIA ALHAMBRY

 



 

 

 

CARRERA DEL DARRO I RZEKA DARRO

 

IGLESIA DE SANTA ANA Y SAN GIL

 

PLAZA NUEVA.  REAL CHANCILLERIA (KANCELARIA KRÓLEWSKA)

 

REYES CATOLICOS

 

WIDOK NA GRENADĘ I SIERRA NEVADA OD STRONY LA ZUBIA I KEMPINGU

 

MIEJSCÓWECZKA

 

ROZKOSZNA SJESTA, CZYLI PRYWATNA NAMIOTO-WILLA Z BASENEM DO POPŁYWANIA ORAZ MAŁMAZJAMI WPROST Z ALHAMBRY DO POPIJANIA